Dünya kötüydü ve biz yaşıyorduk.Tutunduğumuzun ne olduğunu bilmesek te yaşıyorduk.Defne yaprağı gibi bize onu bahşeden tanrıların rahmetine sığınarak iyi şeyler diliyorduk.Aslında çok gereksiz şey vardı yaşantımızda hepsine birer ad koymuştuk ve delicesine sahiplenmiştik.Hayat böyle gider sanıyorduk.Kafamıza bir şey düşse sebebini sorgulamayacak kadar sinmiştik belki de.Bulduğumuz kalıplar bahanesine kulp olamamıştı.İnsanoğlu için o kadar çok hayal...
20 Şubat 2010 Cumartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)